O szyfrze Bacona

Szyfr Bacona to szyfr podstawieniowy, w którym każda litera jest zapisywana jako pięcioznakowy wzorzec binarny, na przykład A/B.

Tekst jawny : HELLO, WORLD!
Szyfrogram  : AABBB AABAA ABABB ABABB ABBBA ,  BABBA ABBBA BAAAB ABABB AAABB !

Oryginalny szyfr Bacona używa alfabetu 24-literowego, w którym I/J oraz U/V są traktowane jako te same litery. Druga wersja przypisuje osobny kod każdej literze od A do Z. DenCode obsługuje oba alfabety.

Oryginalny alfabet 24-literowy

W oryginalnym alfabecie I i J mają ten sam kod, podobnie jak U i V. Podczas kodowania J jest traktowane jak I, a V jak U.

Druga wersja: alfabet 26-literowy

W drugiej wersji każda litera od A do Z ma własny kod Bacona, w tym I, J, U i V.

Znaki nieobsługiwane przez wybrany alfabet pozostają bez zmian.

Użycie jako steganografia

Szyfr Bacona został opracowany przez Francisa Bacona w 1605 roku. Zapisany wprost jako pięcioznakowe grupy A/B działa jak szyfr podstawieniowy. Gdy wybory A/B zostaną ukryte w wyglądzie innego tekstu, może służyć także jako szyfr ukrywający lub forma steganografii.

Przy użyciu steganograficznym tajna wiadomość jest najpierw zamieniana na sekwencję A/B, a następnie przygotowuje się tekst przykrywkowy wystarczająco długi, aby ją pomieścić. Każda litera tego tekstu jest zapisywana jednym z dwóch krojów pisma: jeden oznacza A, drugi B. Tekst nadal wygląda jak zwykłe zdanie, ale różnice kroju pisma, czytane po pięć znaków, ujawniają ukrytą wiadomość. Bacon opisał również alfabet dwuliterowy dla pisma ręcznego, z dwiema alternatywnymi formami wielkich i małych liter.

Na przykład zaszyfrowanie „HI” daje „AABBB ABAAA”. Ukryte w tekście przykrywkowym „Hello world” wygląda tak:

  H     I
AABBB ABAAA
Hello world

W tym przykładzie zwykłe litery są czytane jako A, a pogrubione jako B. Widoczny tekst to „Hello world”, ale same różnice kroju pisma dają „AABBB ABAAA”, co po zdekodowaniu w grupach po pięć znaków daje „HI”.